Toen Evert klaar was, stond hij een hele tijd in z’n eentje op de vensterbank onder zijn bloem. In eerste instantie was ik tevreden, zo had ik ‘m bedoeld. Maar er kwam toch langzaam een gevoel opzetten dat er iets miste. Op een ochtend heb ik mijn haaknaald gepakt en Evelien voor hem gemaakt. Ik vind het nooit zo leuk om twee keer hetzelfde beestje te haken, maar voor Evert heb ik een uitzondering gemaakt. Nu schuilen ze gezellig met z’n tweetjes onder de bloem!